Begin vorig jaar (2025) zat ik vol met energie. Mijn cursus ‘van overleven naar leven met chronische klachten’ was helemaal klaar. Ik had er al een aantal verkocht en iedereen die ik er over sprak was enthousiast. Wauw, dat gaf me vleugels. Ook had ik begin dat jaar een coaching gesprek met een van mijn cursisten. Dat smaakte echt naar meer. Samen met mijn eigen coach, Iris maakte ik mooie plannen voor de cursus, coaching en ideeën voor nieuwe cursussen. Met heel veel enthousiasme ging ik aan de slag. En toch eindigde ik 2025 met nul nieuwe cursisten en nul energie. Ik nam een beslissing: Ik stop!

“Je voelt als een voorbeeld”

Yep, nul nieuwe cursisten het afgelopen jaar. Dat is natuurlijk vervelend. Te meer omdat ik weet dat het een super goede cursus is. Dat blijkt ook wel uit de reacties van mijn cursisten, zoals: “Deze cursus is het mooiste wat je jezelf cadeau kan geven, zo herkenbaar en zo leerzaam” en “Stap voor stap bracht de cursus acceptatie en rust”. Ik ben ook zo dankbaar voor deze reacties. Ze hebben me keer op keer nieuwe inspiratie geven om door te gaan.

Daarbij heeft dit project mij ook veel gebracht. Ik heb geleerd hoe je een cursus maakt die klopt. Hoe je van losse inzichten samen één verhaal maakt. En hoe je je eigen ervaring vertaalt naar iets bruikbaars voor een ander. Misschien was het te groot of te intens. Maar ik heb gezien wat ik kan maken en hoeveel ik zelf ben gegroeid in het proces. En als iemand dan zegt: “Je voelt als een voorbeeld.” Dan weet ik dat mijn inzet niet voor niets is geweest.

“Knap dat je het doet zonder ‘zielig’ te zijn”

Is nul nieuwe cursisten dan de reden om te stoppen? Nee. Die lag meer bij mezelf. Vooral bij het maken van content over pijn en ziekte. Iedereen die mij een beetje kent, persoonlijk of via mijn blogs en Instagram, weet dat pijn negeren mijn tweede natuur is. Liever afleiding en oplossingen dan voelen. Het kostte steeds meer energie om content te maken. Ook al gebruikte ik de nodige zelfspot en positiviteit. Gelukkig kreeg ik zo nu en dan berichtjes als “Knap dat je het doet zonder ‘zielig’ te zijn”. Daar kreeg ik dan weer nieuwe energie van.

Om mezelf tegemoet te komen bedacht ik allerlei nieuwe invalshoeken. Ik koppelde het aan muizen in huis, een feestje organiseren. Ik gaf er echt een andere draai aan. Maar hoe je het went of keert. De cursus gaat over omgaan met ziekte en pijn. Dus het kwam altijd weer terug op het onderwerp wat ik jaren lang heb genegeerd. En dat kost energie. Ik weet inmiddels dat negeren niet werkt. Maar dit was wel weer het andere uiterste. Hahaha.

Ga ik nu niks doen?

Niks doen? Nee joh, dat kan ik toch niet?! Mijn hoofd zit altijd vol met ideeën. En er is één grote prioriteit en dat is mijn gezondheid. Dat heb je me vaker horen zeggen en toch verdween het naar de achtergrond. Want ik wil altijd alles: gezond lijf, een liefdevolle moeder en geliefde zijn, creëren, een goed lopend bedrijf, een fijn sociaal leven met familie en vrienden. Dat betekent keuzes maken en prioriteiten stellen. Dat ging niet altijd even gemakkelijk. Het was vaak of het één of het ander. En ik ben ook heel goed in helemaal opgaan in een bepaald project. Tot in perfectie… Dan kan je eerdere prioriteit zomaar naar de achtergrond verdwijnen.

Ik wil er voor zorgen dat het nu wel echt lukt! En daarmee bedoel ik vooral afvallen, een gezond gewicht bereiken. Want dat is de basis van alles. Dat geeft meer ruimte voor mijn bedrijf en sociaal leven. Hoe zorg ik er dan voor dat het nu wel lukt? Door het mezelf gemakkelijk te maken. Doen, kijken wat werkt, wat niet werkt. Zonder te oordelen. Imperfectie omarmen. Want perfectionisme kost tijd en energie. En weet je wat het mooie is, het uiteindelijke resultaat is niet alleen een gezonder lijf, maar ook nog meer geluksmomentjes. En dat is toch waar het om draait: geluk!

PS

Denk je nu: shit, ik wilde die cursus nog doen? Dan is dit je moment.
Tot 1 maart is hij nog beschikbaar. Daarna is hij niet meer te koop.
Je houdt onbeperkt toegang. En hij kost nu 77 euro.