leefstijl

Begin vorig jaar (2025) zat ik vol met energie. Mijn cursus ‘van overleven naar leven met chronische klachten’ was helemaal klaar. Ik had er al een aantal verkocht en iedereen die ik er over sprak was enthousiast. Wauw, dat gaf me vleugels. Ook had ik begin dat jaar een coaching gesprek met een van mijn cursisten. Dat smaakte echt naar meer. Samen met mijn eigen coach, Iris maakte ik mooie plannen voor de cursus, coaching en ideeën voor nieuwe cursussen. Met heel veel enthousiasme ging ik aan de slag. En toch eindigde ik 2025 met nul nieuwe cursisten en nul energie. Ik nam een beslissing: Ik stop!

Acceptatie was voor mij jarenlang een vaag begrip. Iets waarvan ik dacht: als ik gewoon zeg ‘Ik heb het geaccepteerd’ dan is het ook zo. Ik heb in de afgelopen jaren flink wat modellen over acceptatie voorbij zien komen in cursussen en trainingen. Het acceptatieproces wordt vaak gezien als een soort rouwproces. Het kan bestaan uit stappenplannen, fasen, cirkels — allemaal bedoeld om houvast te geven.

Maar wanneer ik mijn eigen proces probeer te vangen in zo’n model, dan klopt het niet. Ben ik nou een uitzondering? Of werkt het voor meer mensen zo? Voor mij voelde het in elk geval als één grote chaos. Geen logische opbouw, geen duidelijk begin of eindpunt. Meer een wirwar van emoties, vermijdgedrag, hoop, wanhoop, rouw, schaamte — en dan weer door. En dat alles in willekeurige volgorde.

Waarom is lief zijn voor jezelf zo belangrijk?

Zelfliefde, selfcare, zelfcompassie – hoe je het ook noemt. Waarom is lief zijn voor jezelf zo belangrijk? Eerlijk, voor mij heeft het lange tijd niet op nummer één gestaan. Eerst zorgen voor anderen, dan kwam ik. Ik dacht dat dat zo hoorde. En ik vond het ook helemaal geen probleem. Ik zorg graag voor anderen. Nog steeds. Daarnaast was het ook een manier om zelf niet te hoeven voelen. Voelen betekent namelijk de werkelijkheid onder ogen zien en dat kan nog wel eens heel confronterend zijn. Want lief zijn voor jezelf betekent ook dat je luistert naar je lijf. Dat je voelt wat het nodig heeft. En dat was dus precies wat ik niet wilde. Maar wist je dat zelfliefde geen luxe is, maar een noodzaak? 

In het Structuurjunkie membership (daar ben ik lid van) stond deze week slaap centraal. Een mooie gelegenheid om er weer eens actief mee aan de slag te gaan. Want wanneer je mij al wat langer volgt, dan weet je dat ik al enige tijd struggle met mijn slaap. Ik heb me er al flink in verdiept, mee gedaan aan een onderzoek, een training gedaan en er meerdere blogs over geschreven. Maar toch zijn er weer gewoontes ingeslopen die mijn slaap niet bevorderen. En dat terwijl slapen zo belangrijk is. Je lijf herstelt namelijk tijdens je slaap. En niet alleen je lijf, ook je hersenen krijgen een schoonmaakbeurt. Dat maakt dat je ’s morgens uitgerust en fit wakker wordt. 

Nu is het heel lang geleden dat ik fris en fruitig uit mijn bed stapte. Eigenlijk wordt ik altijd stram, stijf en met een pijnlijk lijf wakker. Dus wil ik vaak graag het moment van wakker worden en opstaan nog even uitstellen. Helemaal omdat diezelfde pijn mij ’s avonds juist weer belemmert om snel in te slapen. Dit maakt dat mijn nachten vaak best kort zijn en ik dus ’s morgens zo lang mogelijk wil blijven slapen. Helaas heeft dat dan weer geen gunstig effect op de rest van de dag. Tijd dus, om daar iets aan te doen!

Bijna dagelijks klinkt deze zin in mijn hoofd: ‘ik ben echt veel te dik’. Voor iemand die altijd pleit om lief te zijn voor jezelf, klinkt dit niet echt heel lief, toch? Het is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt. Eerlijk tegen jezelf zijn over zo’n belangrijk onderdeel van je gezondheid, dat is toch een vorm van zelfliefde? Je kunt het natuurlijk ook op een andere manier zeggen: ‘ik heb overgewicht of obesitas’ of ‘ik wil een gezond gewicht bereiken’. Maar eigenlijk zeg je er hetzelfde mee. En in mijn hoofd klinkt nou eenmaal: ‘ik ben nu echt veel te dik’.

Want als je de feiten bekijkt val ik in de categorie van ernstig overgewicht. Die feiten bestaan uit mijn gewicht en mijn buikomvang. Daarnaast zie ik het zelf ook wel in de spiegel, op foto’s en soms schrik ik van mezelf in de weerspiegeling van een winkelruit. Maar een aantal maanden terug was de grootste schrik toen ik op de weegschaal stond. Hoe dan? Dat vertel ik in dit blog artikel. En ja, ik onthul ook dat schrikbarende cijfer op de weegschaal.

gastblog van Nicole van der Waerden

Deze week een gastblog van Nicole. Nicole zag heel veel herkenbaarheid in mijn blogs over mijn leven met chronische pijn. Dit liet ze mij via Instagram weten. Vooral de stukken over acceptatie, het aangeven van grenzen en altijd teveel willen doen vond ze heel herkenbaar. Nicole heeft long Covid en er zijn dus best veel overeenkomsten met leven met chronische pijn. Ze vertelt haar verhaal in dit blog artikel.

In mijn vorige blog vertelde ik over het multidisciplinair traject dat ik volgde in het ziekenhuis. Ik zette de eerste stappen naar een andere manier van omgaan met chronische pijn, namelijk met meer balans en het onder ogen zien van de realiteit. Toen ik startte met dit traject had ik echt nul energie. Dus het was tijd voor actie. 

Dat klinkt misschien gek wanneer je geen energie meer hebt. Maar het werd tijd dat ik iets ging doen aan het leven in pieken en dalen. Voor het eerst verlangde ik naar balans en structuur. En dat terwijl ik balans en structuur juist heel saai vond. En stapje voor stapje kwam er meer balans.

Mijn vorige blog over moederschap eindigde ik met hoop. Hoop op misschien toch nog een groter gezin, hoop op een beter lijf, hoop op leukere werkzaamheden, hoop op een succesvol bedrijf naast mijn werk. En tegelijkertijd zocht ik zoveel mogelijk afleiding om maar niet te hoeven voelen, de werkelijkheid maar niet te hoeven zien. Tot het moment dat ik er niet meer onderuit kon en het wel moest zien. Ik werd namelijk volledig ‘afgekeurd’. Een moment van de realiteit onder ogen zien, zou je denken…